ناراحت نیستم ...

 راستیش بد هم نیست . درسته ... اینجا جای اون نیست که بلند داد بزنم !

من اینجا رو یه جای دیگه تصور می کردم . اما خوب متوجه شدم دنیای مجاز فرق چندانی با همین دنیای خودمون نداره ..

اینجا هم باید درد تو بریزی تو خودت و خفه شی .. اینجا هم باید صدات بلند نشه که مبادا آبروت بره . مبادا کسی برنجه

کسی از حرفاهات سوبرداشت کنه ...

بله ... تصور می کردم می شه اینجا خودم باشم که متاسفانه نه نمی شه .... اینجا هم باید نقاب خوشبختی و خوبی بزنم و بگم

اهای تو که می یای اینجا دلت بسوزه از خوشبختی دارم می میرم !

در حالی که قلبم زیر فشار درد هام له می شه ..

اره احساس بد چیزیه ... اعتماد بدتر ...

یه بار چوبش بد خورده بودم . نتیجه شو دارم الان می بینم .. دقیقا همین مشکل و داشتم ...

توی خونه هوا نبود ... جایی نبود که بشه حرف زد . وقتی جایی رو پیدا کردم . تمام احساس و اعتمادم و ریختم توش ..

قلب یه مرد که نمی دونم چرا نمی تونم نرمش کنم ... تنهایی مو می خواستم باهاش پرکنم .

می خواستم گوش شنوای من بشه و من هم براش همین کار و کنم ..

این شد حاصل این اعتماد و تکیه زدن به شونه های دیگری ...

اینجا هم همین طور شد برام . می گن از چاله در می یاد می افته تو چاه .. منم ..

گفتم می تونم به اینجا اعتماد کنم که متاسفانه این جور شد ...

به هر حال ؛ ما که یاد گرفتیم خفه شدن چیز خوبیه . خفه می شیم ..

از خودم دلگیرم . همین . با مشکل اون شبی هم بیشتر بی حوصله هستم ...

نمی دونم امیدوارم درست شه . یا حداقل من درست شم ...

ای کاش ... اندازه احساس کسی را می شد دونست .. معیاری بود برای گفتن دلتنگی ...

ای کاش می شد ؛ احساس را لمس کرد . دید .. چشید .. بو کرد ..

ای کاش احساس .....

بی خیال .. دوستتون دارم ..

 

 

شرمنده دیگه ... زری خانم 

 

از این وحشت، از این تردید ، از این بی هودگی سیرم

                               توی دستای مغرورت ،چه معصومانه می میرم

                                                   فقط یه آه ،فقط یک اشک ،فقط یک بوسه با من باش

                                                             قد لبخند،قد گریه توی این پرسه با من باش

 

                                                       نمی دونی نمی دونی که تو دام چه کابوسم

                                                تن سردرگمی هات و ریاضت هات و می بوسم

                                 از این وحشت ،از این تردید، از این دخمه نجاتم ده

من و از سایه ها بردار ، من و غسل و حیاتم ده

 

دارم از یاد تو می رم ، ببین آهسته آهسته

                          جراحت های این قصه به مرگ ما کمر بسته

                                                       تو می تونی نو می تونی شکستن هام و در یابی

تو این تبعید تحمیلی بشی آغوش آفتابی

 

آغوش افتابی .. هاتف .. 

 

 



موضوعات مرتبط: روزانه

تاريخ : شنبه ٢۱ فروردین ۱۳۸٩ | ٩:٢٦ ‎ق.ظ | نویسنده : سارا | نظرات ()